آقای ظریف گفته: «این تصور را نکنیم که ترامپ غولی است که میخواهد بیاید. نه؛ ما خیلی بزرگتر از این حرفها هستیم. ایران کشور بزرگی است. ما بعد از ۲۲۰ سال توانستیم به دنیا ثابت کنیم که ما یک لقمه چرب و نرم نیستیم؛ با اعتماد به نفس بایستیم، اگر ضرورت داشت مذاکره کنیم».
سؤال:
چه کسی از ترامپ (طرف شکست خورده فشار حداکثری) غول ساخت، جز خود ظریف؟ او چرا فراموشکار شده و به یاد نمی آورد که همین شش ماه قبل در تبلیغات انتخاباتی تلویزیون گفت:
«مردم! ببینید فروش نفت تان را کجا بردند؟ عدهای گفتند ما یاد دادیم که چگونه فروش نفت زیاد بشود، نهخیر وقتی آقای بایدن آمد سیاستش این شد که پیچ تحریم ها را شُل بکند! اجازه بدهید آقای ترامپ دوباره برگردد، آن وقت ببینیم که دوستان چه میکنند»!(پوستتان را میکند!)
حالا همین فرد، می گوید ترامپ غول نیست و می شود با او مذاکره کرد. بله ترامپ غول نیست، اما خود شما از او غول ساختید.
ترامپ پنج سال قبل در واکنش به درخواست مذاکره شما در توییتر نوشت “نه مرسی”! و سیزده شرط گذاشت. اما سرشکسته شد و نه تنها به هدفش نرسید، بلکه صادرات نفت ایران در دولت شهید رئیسی، با وجود تداوم تحریمها سه برابر شد.
شما البته آن قدر انصاف و صداقت نداشتید که دستاورد مقاومت ملت و دولت ایران را به مقامات آمریکایی نسبت ندهید و این موفقیت بزرگ را انکار نکنید. اما حالا باید توضیح بدهید که با آن ادبیات لغو و شرم آور، از کدام موضع می خواهید مذاکره کنید؟!
آقای ظریف، متاسفانه در ضعیف نمایی موضع اقتدار ایران سابقه دار است. او یازده سال قبل در حالی که برای مذاکرات برجام آماده می شد، تیر خلاص را به قدرت چانه زنی ایران زد و ادعا کرد “آمریکا با یک بمبش میتواند تمام سیستمهای نظامی ما را از کار بیندازد”!
او بارها آقای گُل شده، اما گُل به خودی. آیا از یک دیپلمات با چهل سال سابقه می توان پذیرفت که سر بزنگاه ها دائما گل به دروازه خودی بزند و حمل بر اشتباه شود؟!
ا
