به گزارش پایگاه خبری تحلیلی #ازناخبر لرستان یکی از استانهایی است که بهدرستی از آن بهعنوان «بهشت پنهان ایران» یاد میشود؛ سرزمینی با آبشارهای پرشمار، کوههای سر به فلک کشیده، جنگلهای بلوط و دشتهای چهارفصل. اما پرسش مهم این است که چرا با وجود این ظرفیتهای کمنظیر، سهم لرستان در گردشگری ملی و بینالمللی همچنان محدود است؟ پاسخ را باید در نقش رسانهها و شیوه روایت آنها جستوجو کرد.
نخستین وظیفه رسانهها، ارائه تصویر واقعی و کامل از طبیعت لرستان است. تمرکز صرف بر چند جاذبه شناختهشده مانند آبشار بیشه یا دریاچه گهر، سبب میشود سایر ظرفیتهای کمتر دیدهشده همچنان در حاشیه بمانند. معرفی روستای بکر، کوه کمتر شناختهشده یا درهای ناشناخته میتواند افق تازهای برای گردشگری ایجاد کند و تنوع مقصد را افزایش دهد.
در گام دوم، رسانهها باید میان زیبایی و مسئولیتپذیری تعادل برقرار کنند. معرفی طبیعت بدون یادآوری خطراتی مانند قطع درختان بلوط، چرای بیرویه دام یا انباشت زباله، تصویری ناقص و حتی گمراهکننده است. رسانهها میتوانند با پیوند دادن جاذبههای طبیعی به آموزههای محیطزیستی، هم گردشگر جذب کنند و هم حس مسئولیت نسبت به حفاظت از منابع طبیعی را تقویت نمایند.
نکته مهم دیگر، بهرهگیری از روایتهای بومی و مردمی است. اگر یک چوپان لرستانی درباره کوهستانی که سالها در آن زیسته سخن بگوید یا یک زن روستایی تجربه خود از زندگی در کنار جنگل بلوط را روایت کند، اثرگذاری پیام رسانهای بسیار بیشتر از گزارشهای رسمی خواهد بود. این روش، هم به اصالت روایت میافزاید و هم مردم محلی را در معرفی هویت طبیعی خود سهیم میسازد.
از سوی دیگر، رسانهها باید فراتر از نگاه تفریحی به طبیعت حرکت کنند. طبیعت لرستان بخشی از هویت فرهنگی و تمدنی مردم این خطه است؛ چشمهها، کوهها و جنگلها تنها جاذبه گردشگری نیستند، بلکه در شعر، موسیقی و آیینهای مردم لر ریشه دارند. معرفی این پیوند میان طبیعت و فرهنگ، میتواند لرستان را در ذهن مخاطب بهعنوان یک مقصد متفاوت و هویتمند تثبیت کند.
در نهایت، اگر رسانهها بتوانند میان زیبایینمایی، آموزش محیطزیستی، روایتهای بومی و معرفی هویت فرهنگی پیوند برقرار کنند، لرستان نهتنها به مقصدی پرجاذبه برای گردشگران داخلی و خارجی بدل خواهد شد، بلکه الگویی از معرفی مسئولانه طبیعت ایران نیز ارائه خواهد داد.
