در نخستین سالهای دهه ۸۰، احداث سد کمندان آغاز شد. سدی خاکی با هستهای رسی، که باید در جنوب ازنا و بر روی رودخانه کمندان بنا میشد.
خاک و بتن، آهن و عرق، در آمیختند تا کمندان پناهگاه آب و زندگی شود. در زمستانهای منفی ۳۰ درجه کارگران و مهندسان، همچون باد و آتش در افسانههای نخستین، به جان کار نشستند؛ بتن ریختند، و خاک افزودند.
۷ میلیون مترمکعب خاکبرداری و خاکریزی، ۵۰ هزار مترمکعب بتنریزی، ۱۲۰ هزار متر حفاری و تزریق در کوه، بخشی از نبرد دست و سرما در اشترانکوه است.
اکنون، پشت دیواره ۶۳ متری و ۶۵۰ متری سد کمندان، دریاچهتازهزاد گنجایش ۷۲ میلیون مترمکعب آب را دارد. این سد قرار است کمآبی دو شهر بزرگ شرق لرستان را فرو نشاند و تأمین آب پایدار تا افق ۱۴۳۰، پاسخی است به سالها بحران در ازنا و الیگودرز.
کشاورزی نیز از سد کمندان بهرهمند میشود و ۴۳۰۰ هکتار زمین، آبی. از سوی دیگر، کمندان سپری است در برابر سیلابهایی که بارها مزارع و خانهها را نابود کردند.
با شکلگیری مخزن، دریاچهای مصنوعی در کوهستان نیز پدید آمدهاست. انعکاس قلههای اشترانکوه در آب، کمندان را به مقصدی تازه برای گردشگران بدل کردهاست.
اما کمندان بدون پایاب، نیمهتمام است. بهگفته داریوش حسننژاد، مدیرعامل آب منطقهای لرستان، این شبکه تاکنون ۸۸ درصد پیشرفت کرده و برای تکمیل آن ۶۰۰ میلیارد تومان اعتبار نیاز است.
ساخت سد کمندان تاکنون بیش از هزار میلیارد تومان هزینه برداشته است. این سد حالا تجسم پیوند انسان با زمین است؛ جایی که کارگر و مهندس، خاک و سنگ، برف و آفتاب، آب را در رگزار دشتها جاری میکند.
انتهای پیام/ .
