از قتلگاه نینوا تا معراج ولی

تاریخ، نه تماشاخانه‌ی وقایع تصادفی، که صحنه‌ی تقابل مستمر «اراده‌ی الهی» با «کبر فرعونی» است. در هندسه‌ی قدرت الهی، پیروزی نه در غلبه‌ی آهن بر تن، که در استیلای خون بر شمشیر نهفته است. آن هنگام که در غروب خون‌بار عاشورای ۶۱ هجری، یزید با نگاهی مادی و کوته‌بینانه، شهادت حضرت اباعبدالله الحسین (ع) را پایان کار جبهه‌ی حق پنداشت، هرگز در مخیله‌ی علیلش نمی‌گنجید که «خون خدا» (ثارالله)، بنیان جباران را در طول اعصار به لرزه درآورد. طبق کلام وحیانی پیامبر اکرم (ص) در کتاب مستطاب کامل‌الزیارات: «إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَهً فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً»؛ این حرارت، شعله‌ای است که از خاکستر خیمه‌ها برنخاست، بلکه از خونی جوشید که تا قیام قیامت، موازنه‌ی قدرت را به نفع مستضعفان تغییر داد.
امروز، تاریخ بار دیگر در نقطه‌ای عطف ایستاده است. شیطان بزرگ و فرعون زمان، ترامپ، با همان حماقت یزیدی و تکیه بر هیمنه‌ی پوشالی استکبار، دست به جنایتی زد که نه یک شخص، بلکه یک «حقیقت جاری» و «ستون خیمه‌ی مقاومت» را هدف گرفت. آن‌ها گمان بردند با عروج سرخ فرزند خلف حسین (ع)، حضرت آیت‌الله سید علی حسینی خامنه‌ای، می‌توانند طنین تمدن‌ساز انقلاب اسلامی را خاموش کنند. اما زهی خیال باطل! شهادت در مکتب تشیع، «نقطه پایان» نیست، بلکه «انفجار نور» و بعثتی نوین در کالبد امت است. همان‌گونه که خون ریخته شده در گودال قتلگاه، زوال بنی‌امیه را رقم زد و طوفان قیام‌های توابین و مختار را برانگیخت، خون مطهر این رهبر حکیم و مجاهد نیز، آغازی بر پایان حضور منحوس استکبار در جغرافیای اسلام خواهد بود.شهید خامنه‌ای، اکنون با عبور از حصار تن، به روحی مقتدر در کالبد جهان اسلام بدل گشته که نفوذش از زمان حیات مادی‌اش بمراتب سهمگین‌تر و فراگیرتر است.
بی‌شک امروز در پهنه‌ی راهپیمایی عظیم روز قدس، حتی جنایت مذبوحانه‌ی دشمن در موشک‌باران ساختمان مجاور مسیر و شهادت جمعی از هم‌وطنان عزیز، نه تنها اراده‌ها را سست نکرد، بلکه ملت را در مسیر آرمان‌های حق‌طلبانه‌اش ثابت‌قدم‌تر و بر عزم آنان برای محو غده‌ی سرطانی صهیونیسم افزود.
خطای بنیادین یزید و ترامپ، در ناتوانی از درک «متافیزیک شهادت» بوده و هست. آن‌ها قدرت را در زرادخانه‌ها و تحریم‌ها جست‌وجو می‌کنند، حال آنکه قدرت واقعی در «اقتدار ناشی از ایمان» است. این تقارن تاریخی به ما می‌آموزد که هر قطره خون مظلوم، بذری است که در شوره‌زار ستم، گلستان آزادی و عدالت می‌رویاند. دشمنان بدانند که در باتلاقی غرق خواهند شد که خود از خون پاکان ساخته‌اند و این خون‌های مطهر، بی‌شک پیش‌درآمد ظهور منتقم موعود (عج) و برپایی حاکمیت مطلق مستضعفین بر جهان خواهد بود.
نتیجه‌ اینکه :
اشتباه یزید، جهل به ماهیت ملکوتی قیام حسینی بود؛ او جلال را در سپاه انبوه دید، نه در حقانیت خون. اشتباه ترامپ نیز، جهل به جوهره‌ی مقاومت و پیوند ناگسستنی ملت ایران با ولایت بود؛ او اقتدار را در دلارهای نفتی و ناوهای جنگی پنداشت، نه در اراده‌های پولادین. سنت لایزال الهی (وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ) گواهی می‌دهد که فرعون‌ها می‌روند و موسی‌ها می‌مانند. ملت ایران، درس‌آموخته‌ی مکتب عاشوراست؛ ملتی که شهادت را نه مرگ، که «حیات طیبه» می‌داند. عاقبت تلخ یزیدیان تاریخ، آیینه‌ی عبرتی است برای مستکبران امروز تا بدانند مشیت پروردگار بر پیروزی نهایی جبهه‌ی حق استوار است و سپیده‌دم پیروزی نزدیک است.