به گزارش ازناخبر ، رد میشوم از بیابانی تاریک وسرد، ناامید و خسته و بی رمق، با اضطراب و نگرانی از مسیر پرپیچوخم و پر خطر راه، ناگاه از دور نوری ضعیف دیدم که سوسو میکرد.
کمی امیدوارشدم وگام هایم را استوارتر برداشتم و به سویش رفتم؛ لحظهای بعد دیدم آن نور از نظرم محو و خاموش گشت؛ دوباره ناامیدتر از قبل به راهم ادامه دادم تااینکه دیدم هزاران نور کموزیاد در جلویم پدیدار شد.
باقوت قلب و اعتمادبهنفس و سرعت بسیار به سویش رفتم دیدم دشتی پر از شمع فروزان از کوچک و بزرگ در کنار هم، همه دشت را روشن کرده بودند که هر گمراهی را راهنما میشد هر ناامید را امیدوار، هر دشمن خناثی را ناامید.
ناگاه چشمم به پیری که در دستش شمع بزرگی بود افتاد کنارش رفتم و پرسیدم به جای این همه شمع اگر یک شمع را روشن میکردیدبهترنبود؟ او لبخندی زد و گفت اگر آن شمع خاموش شد چی؟ آیا راه را پیدا میکردی؟ تازه همه شمعها تمامی دشت راروشن کردند آیا به تنهایی میتوانستند؟ آیا با دیدن تمامی نور و روشنایی شمعها امیدوارتر نشدی؟ بزرگی و عظمت نور تو را متحیر نساخت؟ هر ناامید و درراه مانده ای را هدایت نکرد؟
تازه اگر باد شدیدی هم بوزد و برخی از شمعها را خاموش کندو تعداد کمی از شمعها روشن بماند هدف را گم نمیکنی و طعمه دشمن نمیشوی حال نیک بنگر حال آیا این مثل بهروشنی، تاثیر رای هر فرد در سرنوشت جامعه و نمایش اقتدار ملت درجوامع بینالمللی نیست؟ فکر کن!
انتهای پیام/
- نویسنده : علیرضا آژ، استاد دانشگاه و کارشناس مسائل سیاسی
